Kumru

 

Bir çift kumru

Yılları devirdiler yan yana

Bir dut ağacının gevrek dalında

Bir çift kumrudan öğrendim

İnsanı teğet geçen sadakati

Durum bu

 

Benim babamda kalmak var

Kaldığı yere, dut ağacı gibi kök salmak

Ama o kumru taşımaz

Annem mi

Annemin bağrında gitmek var

Demlenir durur orada

Anneme bir kudret verin de görün

Biraz unla, iki yumurta…

Dut ağacına bile kanat yapar

 

Artık tükettim

Benden ancak şiir götürür bu keder

Bir parça hevesim vardı kefenime katmaya

Onu da sahte kumruları severek hiç ettim

Umudum vardı,

Ne dediğini bilmez yarına

Kahrolsun, insanım işte

Onu da düne feda ettim

Aldırmadım, neyime dünya

Dik durmaya ayıracağım zamanı

Gözlerine bakmaya harcadım, tükettim

Benden anca şiir götürür bu keder

Sen, onu bile yarınlarıma yem ettin

 

Gökte bir telaş vardı

Odamda sessizlik, sanki tanrı

Kızıyorum kendime,

Dizlerimi dövüyorum ama nasıl

Adam olmayacakları,

Yürüdükleri yoldan belli

Gökte bir telaş vardı

Odamda çığlık, durulmaz yankı

Asıl şimdi,

Şimdi sessizlik kulaklarımın tanrısı

Feryatlarını duymadığından belli

 

Ne zaman mutsuzluk enselese beni

Yıldızlar yakışmaz geceye

Ne zaman, zamanı unutsam

Hatırlamak, keşkelere gebe

Böyle olmaz,

Gitmek gerek dedikçe kendime

Bir çift kumru öper beni

Dut ağacı serinletir öfkemi

Benim babam…

Gitmek nedir bilmez,

Kalmaktır verdiği meyvesi

Annem mi...