Ana içeriğe atla

Merak Açlığı

 

   Kitapların ulaşmadığı yerlere bunların temini yapılmalı deniyor. Kitaplardan önce o yerlere merakın ulaştırılması gerekiyor. Merak etmeden, arayış içinde olmadan raflarda duran kitaplar kendi anlamına kavuşamaz. Toplumun küçük bir kısmı da olsa, iyi bir şeyler inşa etmek istiyoruz, fakat bu isteğe ulaşan yol seçimini bazen yanlış yapıyoruz. Okunmayacak kitaplardan önce, okumayı merak eden zihinler yaratılmalı.

   Çoğumuz gelecekte nerede olurum merakını güdüyor. Kendimi daha ne kadar geliştirebilirim denen merakın tozları bile yok zihinlerimizde. Bilinmezleri, kontrol edemediklerimizi kafamızda ölçüp biçiyoruz. Neticede elimizde somut hiçbir şey kalmıyor. Geleceği tahmin etmekten öteye gidememek bir kenara, mevcut şimdiki zamanı mantıklı kullanmak varken heba etmiş bulunuyoruz. Bugün, yarının acabalarını düşünerek birkaç kuruntu kazanırsınız. Fakat bunun yerine birkaç sayfa bir şeyler okursanız, üst seviyedeki halinize ulaşmak için bir adım atmış sayılırsınız. Kitabın sayfalarına dokunmanın bile stres seviyenizi azaltabileceğini biliyor muydunuz? Veya altı dakika boyunca kitap okumanın stresi %68 oranında düşürdüğünü? Sadece bu örnekler bile kitap okumanın ne denli fayda barındırdığının izahını yapıyor. Ama hayır, tüketim açlığımız kitap okumamıza müsaade vermiyor. Kaydırdığımız, karşısında uykuya daldığımız ekranlar bizden odaklanma kapasitemizi, faydalı bilgi ve anlam arayışımızı çaldı. Aslında çaldı diyemeyiz, altın tepside sunan bizleriz. Hayatının henüz ikinci yılındayken teknolojiyle tanıştırdığımız çocuklarımız var. Beyinlerindeki nöronları daha küçük yaşta yakmaya başladığımız çocuklar bunlar… Sabırsız, meraksız, düşük hafıza kapasiteli, teknoloji bağımlısı nesiller yetiştiriyoruz. Ama bunlar önemli değil, uzaktaki çocuklara kitap yollayarak iyilik yapalım (!)

   Kitapların okunmasını istiyorsak çocuklardaki merak duygusunu uyandırmalıyız. Bunu sadece o çocuğa yoğunlaşarak yapmamız imkânsız. Toplum faktörü bu hususta çok büyük önem arz eder. Ailesinden merak duygusunun, öğrenme açlığının veya okuma isteğinin zerresini görmeyen bir çocuktan, ailesinin tam tersinde bir performans beklememiz yeterince çaresiz bir umut olur. Dolayısıyla kitapların okunmasını, çocukların kendini bir üste çıkarmasını arzuladıysak, evvela kendimizi terazide tartmalıyız. Onlara aşılayabileceğimiz, anlam dolu yüklerimiz yoksa, kitapları raflara doldurup ayda bir tozunu almak hiçbir ilerlemeye vesile olmaz. Önce biz merak etmeli, önce biz uyanmalıyız. Bu uyanışı gerçekleştirdikten sonra, farkındalığımız mutlaka meyvelerini verecektir. Aksi halde yeni nesillerin, bizlerin üstüne katabileceği hiçbir şey olmaz. Bir başka kopya nesil, birkaç yılını bu dünyada geçirip toprak olur. Bu derece yitik bir senaryo sahibi toplumda hiçbir gelişim, hiçbir değişim nüksetmez.

Etiketler:

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Mandy 2

Sen Güzelliğin kaynakçası, Susulanların cesareti, Ömrümün en manidar detayı Nasılsın Mandy? Yokluğunla, Beni terbiye eden temmuzdayız Yokluğundan, Terbiyeyi terk ettiğim temmuzdayız Üşürsen aynaya bak, Yazdan medet umma Güneşin feyzisin Sen, bembeyaz aydınlanırken Seni siyahla kandıracaklar Onlara geceleri uyumadığımı söyle Bu onlara yeter, unutma Özlemim başını ağrıtmasın diye Sana geleceğim gün yutmayı düşündüm  Özlemi yutmayı düşündüm, Sana geleceğim günü, Hayal bile edemezken Bu uzaklık, Damarlarımda karıncalanıyor Bu yabancılık, Bana adımı unutturuyor Yokluk yine adınla başlıyor Mandy, Olmadığın yerler açlıktan kanıyor Ne büyük bir afrikayım sensiz Her gece Süreya'lar içimi kemiriyor İçim Mandy, içim diyorum  Senden alasının, Teğet dahi geçmediği içim... Buralarda deniz, Kıyıdaki kayaları dövmekten usanmış, Göller kan kırmızı bir renk almış, Çocuklar oyun nedir unutmuş, Kelebekler kanatlarından vurulmuş... Yokluğun, Kimsenin gözünün yaşına bakmıyor Sevgili Mandy, Var olma...
Yorum Gönder
Devamı

Boya

Bendeki bu tufan, Senin yağmuruna değmedi Bunun hatırına, Hatırlasaydın beni nisanlarda Yahut bellemeseydin bana en uzakları, Güneş olmaya niyetlenirdim temmuzuna Tahammül, Aklımın orta yerinde astı kendini Taburesine çelme takan sen, Buna sebep aramaya korkan ben oldum Yazık... Kükresin şimdi boynumdaki urgan, Umurumda mı Yeterki tabureme ellerin değsin Sesin silik, izlerin bulanık Hafızamda eskiyen zerreni eşeliyorum Tanrı kabuklu yarayı sana, Uzun tırnakları bana vermiş  Sen bellemişken bana en uzakları Sen bensizlikle boyarken uzakları, Hoyratça kullanırken gözlerindeki boyaları, En asil siyahı bıraktın bana Ne kahve yapılıyor bu renkle sana, Ne de seni anımsatıyor bana Yemişim asaletini siyahın, Sensiz resim çizmez elim bir kere Kaldırdım attım aklımda bir köşeye  Artık renk değil bu, Sadece bir leke
Yorum Gönder
Devamı

Mandy

  Bilirsin Mandy, en iyi sen bilirsin Sana olan ezberim, En sevdiği oyuncağıdır yaramazın Bilirsin ne anıları tükettim, Ne gerçekleri süpürdüm aklımdan Sırf olman için tek hatıram. Olur ya bir gün Zaman yakama, Mecburiyet aklıma yapışırsa Ezberini çaldırırsam o gün En sevdiğim oyuncağımla öldür beni Renksiz bir aklın hatırlamasına, Yoktur artık lüzum   Ne çiçeği Mandy, Ne çiçeği sevgilim Sana ormanları bahşettiler Yüklere kantar oldu göğsüm Sana ormanları verdiler Sana, ormanları verdiler Gözündeki tabiatı önüne seremediğim gün Sana ormanları hak bildiler Bunaydı üzüntüm   Yokluk adınla başlar Mandy Açlık yetişir olmadığın topraklarda Cehennem ateşiymiş, Alevin atasıymış Yakarmış, yıkarmış Öyle diyorlar Baksana sen içime Yirmi yıl evvel kül olan bile yanmış Baksana sen içime Yoksun diye kaç cennet kendini asmış Cehennem ateşiymiş, Yakarmış, yıkarmış Ne cehennemi sevgili Mandy Bir kez olsun bak içime...
1 yorum
Devamı