Çoğul Gelişim

 

   Şimdi güzelliğin peşinden koşmak vardı… Ne parası ne pulu… Yalnızca güzelliğe hitap eden konulara sarılıp yaşamak. Şiirden daha fazla anlamayı, klasik kitapların yazım geçmişini öğrenmeyi dilerdim. Oysa şu an aklımda sadece geçmişle alakalı keşkelerim ve geleceğe dair endişelerim var. İnsanları değil, fikirleri çekiştiren bir toplum dilerdim. Öğlen yemeğini yedikten sonra dedikodu yerine stoacı düşünceler masamızı donatsa fena mı olurdu?

   İnsanların birbirlerine katkı sağlaması gerektiğini savunuyorum. Öylesine, laf olsun diye konuşmak yerine daha manidar cümlelerle birbirimizin zihnini doldurmalıyız. Bilgi paylaştıkça çoğalırken, biz anlamdan koparak azalıyoruz. Gün içerisinde hiçbir amaca hizmet etmeyen onlarca sohbetlerin kahramanları oluyoruz ki, anlam arayışındaki hayatımıza yardımcı olmamak bir kenara, ona engel oluyoruz. Birine notalar hakkında ufak bir bilgi verdiğinizi, bu kişinin verdiğiniz bilgiyi genişletip ileride harika bir müzisyen olduğuna şahit olduğunuzu düşünün, bu muazzam bir geri dönüş olurdu. Sohbet sırasında öylesine verdiğiniz ufacık bir bilgi, koca bir yeteneği uykusundan uyandırıyor… Bunun gibi örnekleri yaratmalıyız. Birbirimizi uyarmalı, harekete geçirmeli, kıvılcımları yangına dönüştürmeliyiz. Bunları yapabilmek için işe öncelikle kendimizden başlamak gerek. Neleri yanlış yaptığımızı, neleri yapmadığımızı, bize neyin engel olduğunu vs. ortaya çıkarmalıyız.

   Anlam, insanın vazgeçilmezi olmalı. Bir işi yaparken ‘’Bu işi neden yapıyorum?’’ sorusuna cevap veremiyorsanız şayet, bırakın gitsin. Boşunalığın esiri olmak kolaydır ve başarı, anlamın olmadığı hiçbir yerden barınmaz. Heybenizde bolca cesaret ve sabır biriktirin.