Tuhaf

   İnsan, ne tuhaf bir birleşim. Uzaktaki tabiat manzarasını kapatıyor diye dibimizdeki ağacı keseriz. Bir kişi için, kendi iyiliğimiz için birden fazla kişiye kötülük nakşetmekten geri durmayız. Sevdiklerimiz uğruna ateşten gömlek giyeriz ama, ruhumuzu bir adım ileri götürecek gücü israf sayarız. Tüm bu gerçeklerden sonra büyümeyen ağacı, gösterilmeyen iyiliği ve yolunda gitmeyen yazgımızı suçlamayı da hak biliriz. Ne ektik, ne biçeceğiz? Ne kadar ilerledik ki? Aynı yerde durmak adetimiz olmuşken, ilerlememek hangi kalbin huzurunu çalabilir?

   Küçük ve geçici hazlarımızın gölgelediği büyük ve olması gereken hazlar sürekli yarını bekliyor. Oysaki yarın esasında yok, şimdiki zamanın içerisinde yarın hiç var olmadı. İçinde bulunduğumuz an ve bu anlarda verdiğimiz kararlar bizlere daha yakın, daha hakiki. Bizler yaşamdan geçip giderken iz bırakma gayesini bilinçli noktaya getirmek gerek. Eski ve bir başkasına ait resmi duvarından indirdikten sonra, kendisine ait eseri duvarında boş kalan yere asanlarımız olmalı. Deneyimlerini kendine saklamaktan vazgeçip, insanlara yaşadıklarını kılavuz niteliğinde aktaranlarımız olmalı. Bana göre iz bırakmak olgun bir seçim değil, insana has bir görevdir. Biz bu görevin bilincini kaybedersek, bırakın bir şeyler yaratmayı, kendimi yok etmiş oluruz.

   Sıradanlık hiçbir çağda moda olmamalı. Her bir insan farklı birer renk… Gökkuşağı, kendisini kıskandırmamızı bekliyor. Bu bekleyişi uzun tutmamalı, içimizdeki yaratma isteminin sıcaklığını makul değerde korumalıyız. Ancak böyle anlamsızlıktan kurtarılır hayatlar.