Sabır Üstüne

 

   Çevrendeki herkes ve her şey adeta yıkım için yaratılmışken sabır inşa etmek ne de zor. Sabrı günden güne ulaşılmaz hale sokan sebep de bu sanırım. Belki de aslında her birimiz hayatı hazmedebilecek tahammüle sahibiz, fakat şartlar tahammülümüzü gözlerimizin önünde kül ediyordur. Fakat bu senaryoda da bir tezat çıkıyor karşımıza. Zaten tam da şartlar değil miydi sabrımızı kullanmamız gereken yerler?

   Bugünlerde herkes unutkan. Evden çıkarken tebessümünü yanına almayı unutan birçok insan görüyorum, maalesef buna ben de dahilim. Umarım hepiniz evde bir yerlerde unutuyorsunuzdur tebessümü. Zira ağrılar dolu geçmişte veya kuruntuların yiyip bitirdiği gelecek kaygısında unutulan tebessümlerin, dudaklarınıza dönen yolu bulması çok zor. Bir de gülüşünü çaldıranlar var tabi, yuvayı terk etmek gibi… Hele tebessümü hiç tanımayanlar, yuva onları terk etmiş sanki.

   Mutluluk; aranıp da bulunan değil, yaratılan bir histir. Ne kadar yaratıcı olduğunuz ise, bakış açınıza paralel bir durum. Yağmur yağdığında ıslanmak zihninizi meşgul eden ilk korkuysa, bırakın mutluluğu var etmeyi, resmini dahi çizemezsiniz. İhtiyacımız olan, yerinde ve ölçülü korkudur ki bu sizi birtakım tehditlerden esirgemek için dürtü görevini üstlenir. Kalan korkular sizi kısıtlayan, hayatı kaçırmanıza sebep olan yersiz sanrılardır.

   Korkumuzu işlevli olan noktaya indirgediysek mutluluğa dönebiliriz… Küçük pürüzleri ve kontrolümüz dışında olan eksiklikleri medeni tavırla karşılamayı başardığımız taktirde mutluluğu dolaylı olarak yaratmış olacağız. Yağmurun yağmasını ıslanmakla, o an için olmayan açık ve güzel bir havayı eksiklikle  özdeşleştirdiğimiz zaman hayattan nasıl keyif almayı bekleyebiliriz? Hayatı keyifli kılan şeyin biz olduğu gerçeğini kucaklamadan, huzura nasıl dokunabiliriz? Kontrolünüz dışında olan yağmurun size keyif verecek yanlarını görmelisiniz ki şartları lehinize çevirebilin. Sabrın en zararsız çıktığı durumlar hemen hemen bu şekilde bir yaklaşımla edinilir. Olayları ele alma biçiminiz, sabrınıza ve korkularınıza ne kadar zarar vermek istediğinizi belirler. Mantıklı bir insanın tüm direncini kullanmasına rağmen kendisini tüketebilmesi biraz enteresan bir durumdur ki, çoğumuz bu şekilde sürdürüyor yaşamını. Her anlamda her pürüze direnç göstermemizin doğru olmadığını kavramamız gerek. Bu sayede direndiğimiz olumsuzlukların, direnmeyi bıraktığımızda bize zannedilen kadar hasar vermediğine şahit olabiliriz.

   Mükemmele gebe olan hiçbir tarafımız yok. Bize düşen, kendimizin en iyisi olma yolunda adımları sağlam atmak. Bunun yanında kendimizi küçümsemeye hakkımız yok. Zira bu eylem, çabalarımızı inkâr etmekten öteye gidemez. Bir şeyleri değiştirmeyi deneyin, değişmiyorsa geliştirmeyi… Kontrol edemediklerinizi sırtınızda taşımayın ve ne şiiriniz varsa görün.